برقراری ارتباط و ایجاد دوستیهای جدید در بزرگسالی معمولاً با دشواریهایی همراه است و این چالش تنها به انسانها محدود نمیشود؛ بسیاری از پرندگان نیز هنگام مواجهه با اعضای جدید گروه رفتارهای احتیاطی بروز میدهند. طوطیهای راهب یا Monk Parakeets زمانی که یک پرنده تازهوارد به گروه معرفی میشود، ابتدا شرایط را ارزیابی میکنند و بهاصطلاح «مزه دهن» فرد جدید را میفهمند تا مطمئن شوند در معرض رفتارهای تهدیدآمیز یا آسیبزا قرار نمیگیرند. این پرندگان بهتدریج و با فاصلهگذاری کنترلشده به فرد جدید نزدیک میشوند و با صرف زمان برای آشنایی، قبل از ورود به تعاملاتی که ممکن است از نظر اجتماعی یا فیزیکی آسیبپذیر باشند، رفتارهای سنجیدهتری نشان میدهند؛ تعاملاتی که برای شکلگیری پیوندهای پایدار و حیاتی نقش مهمی دارند.
به گزارش رسانه اخبار فناوری تک فاکس، کلیر اوکانل، دانشجوی دکتری دانشگاه سینسیناتی و یکی از نویسندگان این پژوهش، تأکید میکند که اجتماعی بودن مزایای زیادی برای پرندگان دارد، اما هر رابطهای باید نقطه آغاز مشخصی داشته باشد. به گفته او، بسیاری از گونههای طوطی پیوندهای قوی و بلندمدتی با یک یا دو پرنده برقرار میکنند که به شکلگیری «جفتهای اجتماعی» منجر میشود. این جفتها اغلب زمان زیادی را با یکدیگر سپری میکنند، یکدیگر را با رفتار Preen مرتب کرده و گاهی روابط تولیدمثلی ایجاد میکنند. تحقیقات پیشین نشان داده که چنین پیوندهای نزدیک معمولاً با کاهش سطح استرس و افزایش موفقیت در تولیدمثل همراه است. با این حال، ایجاد اولین تماس همیشه ساده نیست و ممکن است با خطراتی مانند گاز گرفتن، رفتارهای پرخاشگرانه یا تعقیبکردن همراه شود. اوکانل هشدار میدهد که نپذیرفتن تازهواردها میتواند به بروز رفتارهای تهاجمی و آسیبهای جدی منجر شود.
در این مطالعه، تیم پژوهشی گروهی از طوطیهای دمدراز وحشی را در یک محوطه بزرگ گردآوری کرد تا الگوهای شکلگیری روابط جدید در شرایط کنترلشده مورد بررسی قرار گیرد. در این مجموعه، برخی از پرندگان کاملاً غریبه بودند و برخی دیگر پیشزمینهای از آشنایی با یکدیگر داشتند. پژوهشگران در ادامه دادههایی دقیق از تعاملات اجتماعی میان پرندگان جمعآوری کردند؛ از جمله میزان نزدیکی فیزیکی پرندگان در طول زمان، اینکه کدام طوطیها یکدیگر را مرتب میکنند و چه رفتارهای دوستانهای میان افراد مختلف شکل میگیرد. در مجموع، بیش از ۱۷۹ رابطه میان پرندگان بررسی شد و محققان با استفاده از روشهای محاسباتی و مدلهای آماری تحلیل کردند که آیا روند شکلگیری این روابط با الگوی «ارزیابی شرایط» و نزدیکی تدریجی همخوانی دارد یا خیر.
نتایج نشان داد که پرندگان غریبه معمولاً با احتیاط بیشتری به یکدیگر نزدیک میشوند و پیش از نشستن در کنار یکدیگر یا انجام رفتارهایی مانند نوکزدن دوستانه و مرتبکردن پر، زمان قابل توجهی را صرف هماهنگ شدن با فضای مشترک میکنند. برخی از این پرندگان حتی پا را فراتر گذاشته و پس از گذشت مدتی، سطح بالاتری از اعتماد را نشان دادند؛ از جمله اشتراکگذاری غذا یا وارد شدن به رفتارهای جفتگیری. به گفته پژوهشگران، این روند شبیه یافتههای مطالعهای در سال ۲۰۲۰ درباره خفاشهای خونآشام است. در آن تحقیق نیز مشاهده شده بود که خفاشهای تازهوارد ابتدا روابط دوستانه محدود و کمخطر برقرار میکنند و تنها پس از ایجاد اعتماد متقابل به تعاملات مهمتری مانند اشتراکگذاری غذا با شرکای قابل اطمینان روی میآورند.