پژوهشهای تازه نشان میدهد که هرچند معمولاً رفتار تهاجمی در برابر حیوانات توصیه نمیشود، اما بلند صحبت کردن با مرغان دریایی (بهویژه زمانی که صدای یک مرد باشد) میتواند آنها را در اقدام به دزدیدن غذا مردد کند. گروهی از دانشمندان دانشگاه اکستر که به نظر میرسد تجربه تعاملهای ناخوشایند با این پرندگان ساحلی داشتهاند، شیوهای مؤثر برای جلوگیری از ورود ناخواسته مرغان به فضای شخصی افراد ارائه کردهاند. آنها تلاش کردهاند با بررسی واکنش این پرندگان به اصوات مختلف، نشان دهند که چگونه نحوه بیان انسان میتواند رفتار مرغان دریایی را تغییر دهد و از نزدیک شدن بیش از حد آنها جلوگیری کند.
به گزارش رسانه اخبار فناوری تک فاکس، برای یافتن بهترین روش بازدارندگی، پژوهشگران ظرفی حاوی سیبزمینی سرخکرده را در ساحل قرار دادند تا مرغان دریایی را برای دزدیدن غذا تحریک کنند. سپس مجموعهای از صداها با تُن و شدت متفاوت برای این پرندگان پخش شد. هرگاه مرغی به ظرف نزدیک میشد، صدای ضبطشده یک مرد با جمله «نه، دور شو، این غذای من است» پخش میگردید؛ یکبار با لحن معمولی و یکبار با لحنی تهاجمیتر. علاوه بر آن، یک صوت سوم که صدای یک پرنده سینهسرخ بود نیز در آزمایش گنجانده شد تا واکنش مرغان به صدای گونهای دیگر سنجیده شود.
در این مطالعه، ۶۱ مرغ دریایی در ۹ شهر ساحلی شرکت کردند و نتایج یک عامل بازدارنده روشن را نشان داد: داد زدن مؤثرترین واکنش برای دور کردن پرندگان ظرف یک دقیقه بود. تنها ۱۵ درصد از مرغان در مواجهه با صدای آرام صحنه را ترک کردند، در حالی که صدای سینهسرخ تقریباً ناکارآمد بود و باعث شد بیش از دو سوم مرغان همچنان اطراف سیبزمینیها پرسه بزنند. این دادهها نشان میدهد لحن گفتار، نه تنها محتوا، میتواند نقش مهمی در رفتار این گونه ایفا کند.
دکتر نیلتجه بوگرت از مرکز بومشناسی و حفاظت دانشگاه اکستر توضیح میدهد که مرغان دریایی ساکن مناطق شهری هوشیارتر از سایرین هستند و در مواجهه با صدای یک مرد — چه در حالت صحبت معمولی و چه هنگام فریاد — کمتر به ظرف غذا نزدیک میشوند. با این حال، تفاوت اصلی در این است که صدای بلندتر احتمال پرواز و ترک سریع صحنه را افزایش میدهد، در حالی که با صدای آرام، پرندگان بیشتر ترجیح میدهند صرفاً چند قدم دور شوند. این یافتهها نشان میدهد شدت لحن تأثیر مستقیمی بر رفتار گریز این پرندگان دارد.
به گفته بوگرت، صداهایی که توسط پنج شرکتکننده داوطلب ضبط شده بود، با وجود تفاوتهای فردی، اثرگذاری مشابهی داشتند. این موضوع پژوهشگران را به این نتیجه رسانده است که اهمیت اصلی در آنچه گفته میشود نیست، بلکه در نحوه بیان آن است. به بیان دیگر، مرغان دریایی قادرند ویژگیهای آکوستیک صدای انسان را تشخیص دهند و بر اساس آن واکنش نشان دهند؛ پدیدهای که تاکنون بیشتر در گونههای اهلی مانند سگها، خوکها و اسبها مشاهده شده بود و کمتر در گونههای وحشی گزارش شده است.
این پژوهش همچنین بر آسیبپذیری پرندگان شهری مانند مرغان دریایی و کبوترها در برابر برخوردهای نادرست انسانها تأکید میکند. محققان هشدار میدهند که مردم نباید برای دور کردن این پرندگان به روشهای خشونتآمیز متوسل شوند، چرا که این گونهها در وضعیت حفاظتی نگرانکننده قرار دارند. آنها تأکید میکنند که تنها با استفاده از صدا و بدون هیچگونه تماس فیزیکی میتوان از آنها فاصله گرفت و مانع دزدیده شدن غذا شد. به باور بوگرت، بیشتر مرغان آنقدر جسور نیستند که از دست افراد غذا بدزدند و اغلب بیش از حد بدنام شدهاند.
این نخستین بار نیست که دانشمندان برای فهم بهتر تعامل میان انسان و مرغان دریایی تحقیق میکنند. پیش از این نیز بررسیها نشان داده بود که حتی «خیره شدن» به یک مرغ دریایی میتواند باعث شود پیش از برداشتن خوراکی مکث کند. پژوهش جدید دانشگاه اکستر بار دیگر نشان میدهد که روشهای ساده و بدون خشونت میتواند برای مدیریت رفتار این پرندگان کافی باشد و انسانها میتوانند بدون آسیب رساندن به آنها، از فضای شخصی خود محافظت کنند.