دانشمندان استرالیایی مرحله تازهای از آزمایش یک سامانه رباتیک پیشرفته را آغاز کردهاند که هدف اصلی آن بازسازی بخشهای آسیبدیده دیواره بزرگ مرجانی است. این سامانه قرار است روند کاشت مرجانهای جوان را در ابعاد گستردهتر ممکن کند و با استفاده از فناوریهای نوین، سرعت و دقت این فرآیند را افزایش دهد. پروژه مذکور توسط مؤسسه علوم دریایی استرالیا و با همکاری برنامه بازسازی و سازگاری صخره اجرا میشود و تلاش دارد دههها تجربه بومشناسی را با رباتیک دریایی و الگوریتمهای هوش مصنوعی ترکیب کند. این اقدام پاسخی است به کاهش شدید جمعیت مرجانها در اثر تغییرات اقلیمی، افزایش دمای آب و آسیبهای طبیعی یا انسانی که اکوسیستم این صخرهها را تحت فشار قرار داده است.
به گزارش رسانه اخبار فناوری تک فاکس، فناوری جدید که با نام DGS شناخته میشود، برای استقرار مرجانهای جوانی طراحی شده است که در تعداد صدها هزار عدد و بهصورت صنعتی پرورش مییابند. این سیستم وظیفه دارد این مرجانها را در نقاطی از بستر دریا قرار دهد که بیشترین شانس را برای بقا و بلوغ دارند. توسعه این فناوری نتیجه سالها تلاش مشترک دانشمندان و مهندسانی است که پیشتر روشهای پرورش لارو، تجهیزات بذرپاشی مرجان و شیوههای استقرار در زیستگاههای طبیعی را بهبود داده بودند. همکاری نزدیک آنها با جوامع محلی و گروههای صنعتی نیز نقش مهمی در تکمیل این سامانه داشته است و زمینه اجرای آن در محیط واقعی را فراهم کرده است.
سامانه DGS با یکپارچهسازی دادهها، حسگرها و فناوریهای خودکارسازی، بهگونهای طراحی شده است که بتواند در گستره وسیعی از صخرهها مرجانهای جوان را شناسایی، پایش و در نهایت مستقر کند. این سامانه با تکیه بر یک مدل رایانهای مبتنی بر دادههای بومشناسی، نقاطی را انتخاب میکند که از نظر رشد مرجانها بیشترین پتانسیل را دارند. زمانی که شناور حامل این فناوری به منطقه هدف میرسد، دوربینها و سیستم تحلیل بلادرنگ مبتنی بر هوش مصنوعی، ساختار و وضعیت بستر دریا را ارزیابی میکنند تا بهترین لحظه و مناسبترین مکان برای رهاسازی دستگاههای بذرپاشی مرجان تعیین شود.
این پروژه در واقع مجموعهای از فناوریهاست که در قالب یک جریان کاری مشترک کنار هم قرار گرفتهاند و نه یک ابزار منفرد. هدف از این رویکرد، افزایش کارایی عملیات بذرپاشی مرجان و تضمین استقرار دقیق و ایمن دستگاهها در نقاط تعیینشده است. دستگاههای کوچک سرامیکی مورد استفاده در این سامانه شامل کاشیهایی هستند که مرجانهای جوان روی آنها قرار گرفتهاند. این سازهها بهمحض قرارگیری روی بستر دریا به محافظت از مرجانها در مراحل حساس اولیه زندگی کمک میکنند و شانس بقای آنها را نسبت به استقرار تصادفی لاروها روی صخرههای آسیبدیده بهطور قابلتوجهی افزایش میدهند.
اگرچه این سامانه به شدت مبتنی بر خودکارسازی است، اما هدف آن جایگزینی نیروی انسانی نیست و تنها برای پشتیبانی از تیمهای تخصصی طراحی شده است. این سیستم با فراهمکردن قابلیتهایی مشابه خلبان خودکار، هدایت شناور و استقرار دستگاهها را سادهتر و دقیقتر میکند، اما همچنان امکان حضور تیمهای میدانی وجود دارد. این گروهها میتوانند در زمانهای بعدی به نقاط علامتگذاری شده بازگردند و در صورت نیاز، دستگاهها را بهطور دستی مستقر یا بررسی کنند. قابلیت نشانهگذاری جغرافیایی این سامانه نیز فرایند پایش بلندمدت را تسهیل میکند و به دانشمندان اجازه میدهد همان نقاط را پس از گذشت زمان برای ارزیابی وضعیت رشد مرجانها رصد کنند.
در حال حاضر آزمایشهای این فناوری تنها روی شناورهای سرنشیندار انجام میشود، اما چشمانداز آینده توسعه نسخههایی است که بتوانند بر روی شناورهای سطحی خودکار فعالیت کنند. استفاده از این شناورها میتواند مقیاس اجرای پروژه را افزایش دهد و امکان کاشت مرجانها را در مناطق وسیعتر فراهم کند. در صورت موفقیت نهایی سامانه DGS، این فناوری میتواند طیف گستردهتری از فعالان دریایی، از جمله مالکان سنتی و کسبوکارهای گردشگری را که دسترسی به شناورهای پژوهشی تخصصی ندارند، قادر سازد در برنامههای بازسازی صخرههای مرجانی مشارکت کنند و نقش پررنگتری در حفظ اکوسیستمهای دریایی ایفا نمایند.